Skip to content
     

Thierry Smeekes

Every end is a new beginning…

Tijd

mei 7

Moeders,

Veel eerder had ik al willen schrijven maar het kwam er maar niet van, want wat vliegt de tijd. Maanden vliegen voorbij alsof ik in een sneltrein zit die nooit stopt. Voor jou belangrijke familie dagen als Sinterklaas, Kerst en Pasen zijn voorbij gevlogen. Dagen waarop wij, jouw familie het uitermate moeilijk hadden met het gemis dat nooit weggaat maar waar we ons koste wat kost doorheen hebben geslagen.
Je verjaardag ging voorbij, niet onopgemerkt uiteraard. Op jouw verjaardag hebben we je leven gevierd met familie en vrienden van je en hebben we je samen met hun uitgestrooid op een voor jou mooie, belangrijke en bijzondere plek. Op die plek zijn we vandaag weer even geweest om rozen neer te leggen. Wat is het mooi daar. Ik snap heel goed dat die plek zo bijzonder voor je was.
Vandaag is het 1 jaar, ja één jaar alweer sinds je overleed. Ik zal die dag en uiteraard alles wat er voor en erna gebeurde nooit vergeten, ze staan in mijn geheugen gegrift als een afdruk voor een bankbiljet op een litho. In het ziekenhuis op de dag dat je te horen kreeg dat je uitbehandeld was vertelde je ons dat jouw missie ten einde was. Jij had jouw zoons volwassen en zelfstandig zien worden. Je zei dat we niet moesten treuren en dat we verder moesten gaan met ons leven. Tim zei vandaag dat het gat wat je achterliet wel is gekrompen maar nog steeds onoverbrugbaar groot is en dat we zijn verder gegaan met leven zoals jij dat wilde met af en toe terug kijken en denken aan de mooie momenten die jij ons in ons leven gegeven hebt. Jij die ons het leven geschonken hebt. Daar slaat hij de spijker mee op z’n kop.

Inmiddels zijn al onze eerste verjaardagen zonder jou gepasseerd, ontzettend moeilijk maar nog steeds mooi dat wij als gezin en familie zo’n hechte band hebben. Een band die jij ontzettend belangrijk vond en er alles aan deed om die in stand te houden.
Helaas kon je vorig jaar door je ziekte bed al niet meer aanwezig zijn op Jaymie zijn 3e en Mayke haar 28e verjaardag. Je hebt toen al je kracht bij elkaar verzameld en hebt een gesproken felicitatie boodschap voor hun ingesproken. Deze hebben we dit jaar weer geluisterd ,wel 100 keer achter elkaar. Wat was het fijn om je stem weer even te horen en wat is het fijn dat we er naar kunnen luisteren wanneer we willen.

Jay blies deze week een van de eerste blaasbloemen. Tijdens jouw ziekte bed vorig jaar deed hij dit ook meerdere malen. Elke keer zei hij dan; ‘Ik wens dat oma Gita beter wordt’, en nadat je overleden was werd dit; ‘Ik wens dat oma Gita het fijn heeft’. Deze keer zei hij niet helemaal hetzelfde maar bedoelde dat wel. Zo mooi dat hij je nog steeds herinnert. Iets waar wij natuurlijk aan bijdragen door verhalen over je te vertellen en samen met hem foto’s en filmpjes van je te kijken. Wat zijn we gezegend met deze tijd. Zo veel foto’s en filmpjes hebben we, iets wat jij niet van jouw ouders had. Het maakt de pijn en het gemis niet minder maar geeft absoluut verzachting.

Jaymie ontwikkeld zich zo snel, het is ongelofelijk hoe groot hij al is en vooral wijs, ehh eigenwijs ;-) Hij praat zo ontzettend goed en is lekker bijdehand. Dit jaar is hij 4 geworden en dat betekent natuurlijk een grote verandering, hij gaat naar school. Het is ongelofelijk hoe erg hij daar aan toe is. Op zijn eerste wen ochtend dachten we dat hij wel zou gaan huilen, maar hij ging lekker op zijn plek zitten en zwaaide naar Mayke en zei; ‘dag mama!’. Heerlijk om te zien hoe hij het naar zijn zin heeft in zijn nieuwe klas.

Dit jaar gebeurde er iets wat jij zeker heel mooi had gevonden om mee te maken doordat je het in mijn geboorte jaar al eens mee mocht maken. In januari van dit jaar kondigde Koningin Beatrix haar abdicatie aan. Op 30 april van dit jaar is ze afgetreden als Koningin en is Willem Alexander is tot Koning gekroond. Ik weet zeker dat je dit heel graag mee had willen maken, het mocht niet zo zijn. Het was heel erg mooi om mee te mogen maken, op TV dat dan wel, maar de momenten waren echt mooi. Vooral het moment dat Koningin Beatrix haar handtekening zette en iedereen buiten op de Dam juichte. Ook Koningin Maxima zag er beeldschoon uit. Wat zou je hier van genoten hebben zeg.

Afgelopen 4 mei mocht ik als bestuurslid van de VDH meelopen met de kranslegging in Hoogland. De VDH legt ook ieder jaar een krans bij de naald in Hoogland ter nagedachtenis aan de gevallenen in de tweede wereldoorlog. Het is best wel bijzonder en speciaal om helemaal vooraan te mogen staan. Tijdens de twee minuten stilte gingen mijn gedachten uiteraard uit naar de tweede wereldoorlog maar ook alle inmiddels overleden familieleden, kennissen en vrienden passeerden de revue. Mijn twee minuten stilte eindigde met mijn gedachten bij jou. Jij die ook dit soort gebeurtenissen heel erg belangrijk vond.

Vandaag staat er in het dagblad in Amersfoort en morgen in het weekblad in Amersfoort, Nijkerk en Barneveld een advertentie in liefdevolle herinnering aan jou en aanstaande zaterdag gaan we uit eten precies 1 jaar na jouw dienst.

Zilverzacht mam en bedankt voor alle mooie herinneringen!

Dream as if you’ll live forever. Live as if you’ll die today. – James Dean / Mayke

Lieve mama,

Morgen is het zomaar ineens een half jaar verder, een half jaar!. wat vliegt de tijd, alsof er een goochelaar met een toverstaf tikt en we zomaar ineens 6 maanden verder zijn. Die ongelofelijk droevige dag, 7 mei, dat jij van ons heen moest gaan, hoe kunnen we die nou vergeten? Ik zal hem nooit vergeten en hij staat ook in mijn geheugen gegrift. Het lijkt voor mij nog steeds als de dag van gisteren.

Ik heb beloofd je te schrijven, ik zou het al veel eerder doen, maar wat zijn we druk met z’n allen. En dat is maar goed ook want anders zouden we met z’n allen verdrinken in verdriet om jouw gemis. En missen dat doen we je zeker, wij allemaal, elke dag meer. Zoals ik eerder al schreef en ook tegen je heb verteld tijdens je uitvaart mis ik je in alles, de kleine dingen, de grote dingen maar ik je advies. Bah wat is gemis een rot gevoel zeg.

Wat is er veel gebeurd in de afgelopen maanden. Zo hebben we je nalatenschap geregeld, je spullen uitgezocht en verdeeld en is je huisje leeg gehaald omdat het is verkocht.
Tja jouw spullen, dat was best moeilijk. We moesten al jouw bezittingen door en dan kom je veel dingen tegen die sentimentele waarde hebben. Gelukkig hebben we alles in goed onderling overleg kunnen regelen en verdelen. Allemaal hebben we wat spulletjes meegenomen die voor ons van waarde zijn. En vaak zijn het ook de kleine dingetjes, misschien wel gewoon prullaria die ons aan je doen denken.
Je zus en twee nichtjes zijn nog langs geweest om te zien of ze nog wat wilde hebben. Zo heeft Marian wat schilderijtjes meegenomen van opa en oma, heeft Alies ook wat dingetjes meegenomen en tante Tiny het schilderijtje van opa en oma uit Indonesië.

Wat ben ik blij dat we zo’n goed contact hebben met Wouter en dat alles zo ‘makkelijk’ gaat. Wouter heeft het er elke dag nog steeds moeilijk mee mam. Hij heeft je laatste maanden natuurlijk nog veel intenser meegemaakt dan wij. Hij heeft heeft ons (jouw kinderen) veel pijn bespaard door zelf alle tijd in het verzorgen van jou te steken en daar ben ik hem best dankbaar voor. Ook al heb ik dat niet vaak en misschien wel niet tegen hem gezegd.

Sinds juli van dit jaar ben ik aspirant bestuurslid bij de Vereniging Dorpsbelangen Hoogland en ik hoop in december tijdens de ALV als bestuurslid ingestemd te worden. Als bestuurslid zet ik me samen met de overige bestuursleden in voor de instandhouding van de identiteit van het dorp en het verbeteren van het woon- en leefklimaat, het milieu en de ruimtelijke ordening in en rond Hoogland. De VDH ondersteunt activiteiten van (groepen) burgers die hetzelfde doel nastreven en werkt samen met verenigingen en organisaties die zich inzetten voor een leefbaar Hoogland.
Zoals je zelf schreef op je rouwkaart ga ik echt mijn deel aan de samenleving toevoegen mam. Althans ik ga er mijn uiterste best er voor doen!

Vorige week hebben we onverwacht afscheid moeten nemen van tante Ria, de zus van papa. Zomaar ineens is ze van ons heen gegaan. Goed ze had dan wel botontkalking en hart problemen, maar dat ze zo ineens weg zou zijn had niemand verwacht. Ze ging alleen maar voor benauwdheid klachten naar het ziekenhuis. Wij hadden dan wel niet zoveel contact met haar, maar het verdriet is er niet minder om, zeker ook omdat het alles weer oprakelt. Voor papa is het ook allemaal niet makkelijk, eerst zijn ex vrouw en nu ook nog eens zijn zus en hij is natuurlijk al een broer kwijt. Ik hoop dat jullie haar daar met open armen hebben ontvangen! Wij hebben met z’n allen afscheid van haar genomen. En uiteraard kom je dan op zo’n dienst weer familie tegen die je al tijden niet hebt gezien. Het is altijd op de verkeerde momenten, maar het is wel fijn je familie weer eens te zien.
Ik ben blij dat we er voor Annemarie konden zijn, ook al was het maar heel kort.

Vandaag zijn we voor Jaymie bij zijn eventueel nieuwe school wezen kijken, althans we zijn er nog niet helemaal uit maar hebben al wel een voorkeur. De school waar hij al voor ingeschreven staat heeft ons iets te grote kleuterklassen.
Ik weet zeker dat Jaymie jou ook ontzettend mist. Hij heeft het regelmatig over je en we vertellen dan ook over je en hoe fijn het met je was. Wat was je trots dat je oma mocht worden en dat je toch nog bijna 3 jaar van hem hebt mogen genieten. Ik zal er in ieder geval voor zorgen dat hij jou nooit vergeet.
Weet je nog? Toen hij nog niet eens 1 jaar was en je bij jou thuis om hem ging passen? Dat je mij in paniek belde omdat hij maar niet wilde ophouden met huilen en ik maar moest komen en samen met jou en hem naar de huisarts moest gaan? Wat bleek hij was gestoken door een wesp in de box. Wat voelde je je schuldig terwijl je er niets aan kon doen. Echt mam de herinneringen houden je in leven. Of ze nou verdrietig of gelukkig zijn.

Vorige maand heb ik dan eindelijk een foto van je neergezet. Ik vond het daarvoor nog steeds moeilijk om die neer te zetten. Vind het nog steeds wel raar, maar ik wil je zo graag nog eens zien hoewel ik weet dat dat niet kan en dan biedt een foto gelukkig uitkomst. Vaak, eigenlijk elke avond wens ik je nog welterusten en geef ik je een kus… Zilverzacht lieve mama.

Ik schrijf je gauw weer mam, beloofd!

Groetjes,

Thierry

Dream as if you’ll live forever. Live as if you’ll die today. – James Dean

Lieve mama,

Vandaag is het al weer een maand geleden dat je overleed, wat gaat de tijd hard. 7 mei 2012 15:30uur zal voor altijd in mijn geheugen gegrift zijn! Vandaag zal een emotioneel zware dag zijn, maar we slaan ons er wel doorheen. Niet zo aanstellen zou je zeggen ;-)

De afgelopen maand is voorbij gevlogen en wat mis ik je verschrikkelijk! Ik mis je lach, je interesse in ons en in de kleine man, je adviezen, je bemoeienis, je e-mails, je appjes, je telefoontjes om te vragen hoe het gaat, gadverdamme ik mis alles. Het gemis is echt verschrikkelijk mam, vooral de leegte die jij achterlaat is groot en die zal nooit op dezelfde manier opgevuld worden.
Er wordt me van alle kanten verteld dat tijd alle wonden heelt en dat ik ook echt vooral tijd moet nemen om het te vewerken, maar hoe doe je dat dan? Jij zou me het kunnen vertellen, maar je bent er niet meer. Je moet er over praten zegt iedereen, ja dat doe ik ook, maar het lijkt niet echt te helpen. Wat zit er een verdriet in me, hoe krijg ik dat er nou uit dan? Kon je me het nog maar 1 keer vertellen…

Omgaan met het overlijden van iemand die je dierbaar is is niet makkelijk. Na het overlijden van verschillende ooms en tantes kon ik altijd makkelijk doorgaan, dat was niet zo dichtbij. Maar jouw overlijden heeft me echt gebroken, het doet echt pijn van binnen. Ik weet dat de pijn uiteindelijk minder zal worden en weg zal gaan, maar het gemis gaat nooit over. Volgende maand ben ik jarig en dan ben je er gewoon niet, ik moet er nog even niet aan denken mam.
Het is net alsof je in 1 keer volwassen wordt en alles zelf moet doen. Dat deed ik natuurlijk al, maar nu kan ik je helemaal niet meer bellen voor advies. Gelukkig is papa er nog en kan ik ook bij hem voor van alles terecht.

In de afgelopen maand heb van allerlei kanten gehoord hoeveel je voor mensen betekende en wat je allemaal voor hen deed. Dit heeft me zo’n fijn gevoel gegeven en doet me je alleen nog maar meer missen. Er waren echt zoveel mensen op de dienst en voor iedereen had je gewoon een speciale betekenis, dat is echt hartverwarmend. Ik zou wel met iedereen die er was nog even persoonlijk willen praten, ik heb op de dienst zo weinig mensen gesproken! Ik ben gewoon benieuwd wat hun verhaal is met jou, hoe hebben ze je leren kennen en wat betekende je voor hen. Kon ik al die verhalen maar bundelen in een boek zodat ik het terug kon lezen en aan onze kleine man kon vertellen.
Over boeken gesproken, ik wil gaan beginnen aan je biografie, nu nog even opzoeken waar je die hebt opgeslagen. Ik weet dat Wouter een papieren versie heeft, maar volgens mij had je voor ons allemaal een gemaakt.

Vanavond gaan we nog even naar Wouter voor een bakkie en een praatje. Het geeft me wel weer een raar gevoel om naar jouw huisje te gaan. Alles staat er nog in, we zijn nog niet eens begonnen aan het uitzoeken van je spullen, dat is echt nog te pijnlijk, maar we zullen het binnenkort toch echt moeten gaan doen. Ik hoop dat jouw huisje gauw verkocht wordt zodat hij in het grote huis kan blijven wonen.

Vandaag fietst Sipke de Alpe d’HuZes mam, verdorie gewoon precies 1 maand na jouw overlijden! Echt respect voor die jongen dat hij het doet, op dit moment is hij bijna klaar met zijn 2e klim! Wat zal hij het zwaar hebben op die berg maar ik weet dat hij er keihard voor gaat, voor die 6 keer. En als het bij 2 keer blijft is dat ook goed, hij doet het voor een goed doel. Ik weet dat je waar je ook bent gigantisch trots op hem bent, dat zijn wij ook mam!

Wij zijn ook trots op jou, hoe keihard je hebt gevochten in de laatste maanden van je leven. Je wilde zo graag bij ons blijven maar het heeft niet zo mogen zijn. Jouw doorzettingsvermogen heeft me echt diep geraakt. Ik hoop dat ik ook maar een klein beetje daarvan in me heb mocht ik het ooit nodig hebben.

Zilverzacht mam, ik hou van je en tot de volgende keer, ik schrijf je gauw weer!

Waar je ook bent, ik weet dat je naar me kijkt en naar me lacht.
Gita

Helaas heb ik van heel dichtbij meegemaakt wat kanker kan aanrichten bij iemand en in een familie. Graag wil ik jullie aandacht vragen voor het onderstaande.

Mijn broer Sipke zal dit jaar voor de 3e keer mee doen aan de Alpe d’HuZes om geld in te zamelen voor de KWF Kanker Bestrijding. Zijn doel is om dit jaar zo vaak als mogelijk de berg op te fietsen, vorig jaar heeft hij 3 keer de berg op weten te fietsen. Het ingezamelde geld is o.a. voor onderzoek naar, snellere behandeling van en bestrijding van kanker.

Vorig jaar heeft de Alpe d’Huzes 20,1 miljoen euro bij elkaar gefietst, gelopen etc. Het doel voor 2012 is om dit bedrag te evenaren dan wel te overstijgen. Voor het inzamelen van al dit geld zijn natuurlijk sponsoren nodig. Bij deze wil ik jullie vragen om mijn broer te sponsoren voor deze geweldige inspanning, iedere euro is welkom! Dit is uiteraard geheel vrijblijvend en zeker niet verplicht.

In de onderstaande uitleg van mijn broer staat zijn persoonlijke verhaal en de mogelijkheden beschreven hoe je eventueel kunt sponsoren.

 

het waren de afgelopen weken roerige tijden waardoor de drive om 6x omhoog te fietsen alleen nog maar hoger is geworden.
ik zit inmiddels op ongever 1100,– euro mijn doel is om de 2500,– euro te gaan halen dat is nog steeds mogelijk :)

het sportieve gedeelte neem ik voor mijn rekening, dat is namelijk 6x de alpe opfietsen. Voor het financiele gedeelte ben ik afhankelijk van donateurs/sponsoren.
daarom wil ik langs deze weg verzoek op jullie financiele steun doen, help mij om die 2500,– euro te halen. het doel is nobel en de mogelijkheid om dit te halen is reeel.

dus schroom niet een steun mij in de strijd tegen deze verschrikkelijke rotziekte.!

 

Alpe d’HuZes / Wat is Alpe d’huZes?

Alpe d’HuZes is een actie waarbij fietsers, alleen of in een team, geld bijeen fietsen waarmee zij een bijdrage leveren aan de strijd voor de overwinning op kanker. Op één dag wordt de legendarische Alpe d’Huez tot 6 keer aan toe beklommen. Een bijna onmogelijke opgave. Toch lukte het in de jaren 2006 tot en met 2011 al heel veel deelnemers, zelfs een aantal (ex-)kankerpatiënten. In 2011 werd een recordbedrag van ruim 20 miljoen Euro opgehaald! Het doel voor 2012 is om het recordbedrag van 2011 te verpulveren.

Dit jaar fiets ik, Sipke Smeekes voor de derde keer mee met Alpe d’HuZeS en recente gebeurtenissen in mijn omgeving hebben mij maar weer eens doen realiseren dat er nog steeds niet genoeg geld is voor onderzoek naar kanker.

Het sportieve gedeelte ( 6x de alpe op fietsen ) kan ik voor mijn rekening nemen. Voor het financiele gedeelte ben ik afhankelijk van sponsoren. Mijn doel is om 2500,– euro bij elkaar te brengen en daarvoor heb ik jullie steun nodig.  Wil je mij sponsoren schjrijf dan je naam op de onderstaande lijst en het bedrag wat je wilt sponsoren.  Nadat ik op 7 juni de Alpe heb gefietst zal ik dan kontakt opnemen over het afdragen van het gesponsorde geld.
Wil je eerst meer weten over Alpe d’HuZes en haar visie?  kijk dan op: http://www.opgevenisgeenoptie.nl
(klik op de site op het linkje “Over Alpe d’HuZes”)

Met vriendelijke groet,

 

Sipke Smeekes
Team Nefkens Advies
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/hoogland-on-wheels/
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/sipkesmeekes/sipke-smeekes/

Ps. doneren kan op de volgende manieren:

Mogelijkheid 1:
Direct doneren als persoon:
ga naar de onderstaande link:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/sipkesmeekes/sipke-smeekes/donationdirect.aspx
klik op “Als Persoon”
Vul de gegevens in het formulier in. en selecteer een betaalmethode: Ideal/Machtiging/Factuur

 

Mogelijkheid 2:
Direct doneren als bedrijf:
ga naar de onderstaande link:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/sipkesmeekes/sipke-smeekes/donationdirect.aspx
klik op “Als Bedrijf”
Vul de gegevens in het formulier in.  en selecteer een betaalmethode: Ideal/Machtiging/Factuur

 

Mogelijkheid 3:
Achteraf doneren als Persoon:
ga naar de onderstaande link:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/sipkesmeekes/sipke-smeekes/donationpromise.aspx
klik op “Als Persoon”
Vul de gegevens in het formulier in. let wel op dit gaat om een donatie per beklimming (voorbeeld: het bedrag per beklimming is 25 euro, bij 6 beklimmingen zou dit uitkomen op 150 euro, eventueel is hier een maximum op aan te geven bijv: 100 euro) deze word dan achteraf (na 7 juni de dag van Alpe d’huzes)

 

Mogelijkheid 4:
Achteraf doneren als bedrijf:
ga naar de onderstaande link:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/sipkesmeekes/sipke-smeekes/donationpromise.aspx
klik op “Als Bedrijf”
Vul de gegevens in het formulier in. let wel op dit gaat om een donatie per beklimming (voorbeeld:  het bedrag per beklimming is 25 euro, bij 6 beklimmingen zou dit uitkomen op 150 euro, eventueel is hier een maximum op aan te geven bijv: 100 euro) deze word dan achteraf (na 7 juni de dag van Alpe d’huzes)

 

ps.  als er als bedrijf gesponsored word kan vanaf een bedrag van 1000 euro een logo meegeleverd worden (naar mijn email adres) welke dan op het team shirt komt te staan. daarnaast kan een banner aangeleverd worden welke op de dagen van Alpe d’huzes langs de kant van de weg bergop komt te hangen.

 

Ik hoop dat dit voldoende informatie is, neem gerust contact met me op als je vragen hebt.

Veel te vroeg, dat is het. Veel te vroeg hebben we afscheid van je moeten nemen allerliefste moeders. 62 jaar is geen leeftijd om te sterven, maar je was op, je hebt gevochten als een beer.
Nadat je te horen kreeg dat ‘de ziekte’ weer terug was, was je vastbesloten er tegen te vechten en het te overwinnen. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. In je laatste weken werd je steeds zwakker, je sliep steeds meer.
Verdomme mam, ik ga je echt missen… Je telefoontjes, je advies, je bemoeienis met alles, de kopjes thee, je soep, je mailtjes, je appjes, verdomme ik ga echt alles missen.
Wat is er een leegte nu je weg bent ook al was je de laatste weken al niet meer de sterke en aanwezige vrouw die je ooit was.

Wat ben ik blij dat we je zo’n mooi afscheid hebben kunnen geven. Ik denk dat mensen het er nog jaren over zullen hebben. Zo heerlijk in je tuin waar je zo gek op was, zo vrij en ongedwongen. De vogeltjes die fluiten tijdens de toespraken en de zon die af en toe z’n gezicht liet zien. Echt mam, het was zo mooi, je had het zelf echt geweldig gevonden. Ook dat er zoveel mensen zijn gekomen naar jouw mooie tuin om je hen laatste groet te geven.
Het was echt een waardig afscheid. Ongetwijfeld mis ik de helft in wat ik nu vertel, maar ik wil het gewoon graag aan je kwijt.

Dag lieve mama...

 

Lieve mama,

Ons leven had altijd ups en downs maar was altijd vol met liefde. Een ruzie was gelukkig altijd gauw weer vervlogen.
Nadat papa en jij gescheiden zijn hebben we nog een heerlijke tijd gehad samen totdat ik het huis uit ging.

Wat was je blij toen Maike en ik vertelde dat we zwanger waren en hoe had je de zenuwen voor ons tijdens de zwangerschap en bevalling, vaak nog zenuwachtiger dan wij zelf.
Ik herinner me als de dag van gisteren dat je het ziekenhuis binnen kwam rennen op je hakjes om ons te feliciteren, wat was je blij!
Maike en ik zijn blij dat we je een kleinzoon hebben kunnen schenken waar je zo gelukkig mee was en zielsveel van hield.
Hoe heerlijk jij het altijd vond dat je op hem kon en mocht passen.
Hoe verschrikkelijk je het vond dat je dat nu niet meer kon doen en dat het zelfs te zwaar was om hem te zien.

Zilverzacht…

Zilverzacht is wat je op de kaart wilde hebben zodat iedereen het kon lezen.
Het is iets heel persoonlijks van jou en mij wat we tegen elkaar zeiden als we gingen slapen.
Samen hadden we het afgekeken van David de kabouter toen ik jong was en we hebben het vanaf die dag altijd tegen elkaar gezegd voor het slapen gaan.
De laatste jaren wat minder, maar als de gelegenheid er was dan deden we het.
Samen zijn we het ook tegen Jaymie gaan zeggen en iedere avond als hij naar bed gaat doe ik dit nog steeds.
Dit woord zal hem altijd herinneren aan jou, zijn oma en ik hoop dat hij dit later ook tegen zijn kinderen zal zeggen voor het slapen gaan.

Moeilijk, dat is het.. Gewoon kut zoals je zelf zou zeggen mam.
Normaal zou ik je bellen hoe ik zou moeten omgaan met een situatie als deze en ‘s avonds zou je me bellen om te vragen hoe het ging en me nog wat tips geven.
Als ik ziek was belde je ook altijd hoe het ging en of ik me niet gewoon aanstelde.
Mailen deden we ook vaak, over van alles en nog wat.

Mam ik ga je telefoontjes en mailtjes missen! Ik ga jou missen!

Je zei altijd wanneer ik wegging of ergens heen ging ‘Doe voorzichtig!’. Mam, doe jij alsjeblieft voorzichtig op je laatste reis?

Nu zeg ik nog eens net als altijd,

Zilverzacht lieve mama… Ik hou van je!!